let’s hear it one more time for Johnny ...

SING!

Johnny Collins

  1938-2009

foto: Joop van de Water

Workum 2007

in memoriam Johnny Collins


Deep Voice


The sea is deep

and so is the voice,

echoing in my heart ...


The sea will weep

with her silent noise;

away sails the ship -


now we shall part ...


                                              Rik

                                              7-7-09

Let’s hear it one more time for Johnny: SING!                    door Nanne Kalma   


Johnny & Jim en ‘Liereliet Workum’

Als leden van de festivalcommissie voor het organiseren van het derde ‘Tsjoch-festival’, zochten we in het jaar 1980 aansluiting bij de Strontrace in Workum. Organisator Reid vond onze plannen geweldig en zag bovendien  dat er een kans lag om muziek terug te brengen bij de schepen. Omdat wij zelf ook wel zoiets wilden, bedachten we een evenement voor de zondagavond, voorafgaand aan de start van de zeilactiviteiten.

De naam ervoor - ‘Liereliet’ – werd, op ons verzoek, bedacht door Hylke Speerstra.

We wilden er refreinliedjes gaan zingen, die allemaal te maken hadden  met water, schepen en varen. Belangrijk was dat we zouden gaan zingen in het Nederlands, het Fries of in een andere streektaal en naar voorbeeld van de Engelse ‘singarounds’ onbegeleid oftewel ‘à capella’.

Tijdens de voorbereiding ervan, in de maanden voorafgaand, voelden we ons onzeker: we hadden maar een handjevol geschikte liedjes gevonden en we moesten erg wennen aan het ‘à capella’-zingen.

In een gesprek met Reid hierover vertelde ik hem over Johnny Collins en Jim Mageean, twee Engelse zangers met wie ik in de tweede helft van de jaren 70 bevriend was geraakt.

Zij traden als ‘à capella’-zingend duo op en waren toonaangevend op het gebied van het zingen van ‘shanties’, de werkliedjes die destijds aan boord van de grote zeilschepen werden gezongen. 

Reid zei: “Laat die 2 dan komen. Financieel bedenken we wel wat.” En zo gebeurde het.

Zij waren inderdaad de mannen die we nodig hadden. Zij konden ‘body’ geven aan het geheel.

De eerste ‘Liereliet’-avond was voor ons lastig maar dankzij Johnny & Jim kwamen we er doorheen en we besloten het een jaar later te gaan  herhalen.

Na een paar jaar organiseerden we, naast ‘Liereliet’, voor de eerste keer een concert in de Doopsgezinde Kerk voor Johnny & Jim. Het werd een fenomenaal concert waarbij we tientallen shanties te horen kregen plus de uitleg erbij, waarvoor en waarom die liedjes destijds gezongen werden aan boord.

Reden te over om ook dit concert in volgende jaren te herhalen. Omdat de publieke belangstelling voor dat wat we organiseerden bleef groeien, gingen we nieuwe muzikale activiteiten bedenken.

Uiteindelijk brachten we alles onder één noemer: het ‘Internationaal Shantyfestival Workum’, een paar jaar geleden omgedoopt in ‘Liereliet Workum’.


We zijn Johnny & Jim veel dank verschuldigd; hun betekenis voor ‘Liereliet Workum’ is gigantisch en essentieel geweest:

- Door hun kwam de eerste ‘Liereliet’-avond van de grond en door hun kon het evenement in de jaren daarna doorgaan. Ze gaven ons een aantal jaren respijt om ons eigen repertoire, in onze eigen talen, uit te breiden en ‘logisch’ te laten klinken.

- Johnny & Jim hielpen ons en ons idee immens, door ons publiek kennis te laten maken met de kracht en de puurheid van ‘à capella’-zang. In het begin vonden veel mensen dat maar merkwaardig, dat zingen zonder ‘muziek’, zoals ze dat vaak noemden.

Vooral door Johnny & Jim wordt dat in Workum – en gelukkig niet alleen bij ons - nu al jarenlang als volkomen logisch ervaren.

- Vanaf 1980 hebben Johnny & Jim ons tientallen en tientallen shanties laten horen.

In die tijd waren er maar weinig opnames te bemachtigen van shanties en de meeste hebben we dan ook leren kennen en begrijpen  door het zingen ervan - en de uitleg erbij - door Johnny & Jim.


In Memoriam Johnny Collins (1938-2009)

Hoe zullen we terugdenken aan Johnny Collins?

Iedereen die hem gekend heeft zal op zo’n vraag een eigen antwoord hebben.

Als ik er over nadenk - om er een paar woorden over op te schrijven - verdwaal ik in de overweldigende hoeveelheid herinneringen aan fantastische momenten met Johnny.

Er schiet mij van alles door het hoofd: het zwerven met hem over festival-terreinen in Polen, Bretagne, Engeland, Amerika, Estland en Denemarken; het zingen met hem in Chicago, Amsterdam en Berlijn;

het luisteren naar zijn verhalen en het genieten van zijn eindeloze liefde voor liedjes en zingen.

Ook koester ik andersoortige, onbetaalbare beelden van hem: genietend aan het roer van de ‘Dankbaarheid’, een maaltijd bereidend in de keuken en hoe hij urenlang rond kon zwerven in een Nederlandse supermarkt. Overal had hij wel belangstelling voor.

Tot het moment dat we gingen slapen, bleven we praten en zingen.

Ik ben hem dankbaar dat hij vol vertrouwen altijd mee wilde doen in onze eigen producties in Workum zoals ‘Het Zilver van de Zee’, ‘Dijk vol Muziek’ en vorig jaar ‘Dialogen over het Water’.


Hoe zal elk zich Johnny herinneren?

Iedereen op zijn of haar eigen manier. Evenwel, over een paar dingen zal iedereen het eens zijn:

hij was een fenomenaal zanger en – veel belangrijker dan dat – een fantastische vriend.

Hij was charmant, had aandacht voor en hield van iedereen en andersom: ook iedereen hield van hem.

Ook de band Liereliet-Johnny kwam van twee kanten.

Waar hij voor ons festival een icoon was, was ‘the Stront’ zijn favoriete festival.

Dat mag blijken uit het volgende: de ene helft van zijn as is voor de kust van zijn geboortestreek Norfolk in zee verstrooid; de andere helft zal op zijnverzoek in Workum, na ‘Liereliet’ in de buurt van de vuurtoren in het IJsselmeer verstrooid worden.

Elk zal Johnny missen maar voor sommigen is het verlies  wel heel dichtbij.

Graag willen wij blijk geven van onze deelneming aan zijn levenspartner Joyce Squires.

Wij wensen haar alle sterkte toe bij het omgaan met het verlies van Johnny.

Ook Jim Mageean en andere muzikale partners van hem zoals Graeme  Knights, wensen wij sterkte toe.


Na overleg met Jim Mageean hebben wij geen vervanging gezocht voor Johnny in het programma.

Met elkaar gaan we er een geweldig festival van maken ter ere van hem en hoe kunnen we dat beter doen dan te zingen en daarom gaan we dit festival in onder de noemer:


Let’s hear it one more time for Johnny: SING!


Nanne Kalma

Oktober 2009


Memories of Johnny Collins

Born 10th May 1938 Norfolk, England

Died 6th July 2009 Gdansk, Poland


I first met Johnny Collins in June 1975 in a field in Berkshire, England. It was a Folk Festival called the Berkshire Midsummer Festival and that summer was incredibly hot for several weeks. His first words were

‘You’re Jim Mageean. I’ve heard of you. You’re singing Old Moke wrong’ Not the kindest of introductions for a lifelong friendship I suppose but it was true. We’d both heard of each other as he was the famous shanty singer from the South of England and I was his counterpart from the North only recently moved south to London.

Apart from Stan Hugill himself there were very few people around who specialised in sea shanties in those days.

Because I’d learned ‘Old Moke picking on a banjo’ from an oral source I was not singing the tune exactly as written in Stan Hugill’s book ‘Shanties from the Seven Seas’. Johnny was eager to point this out but we had a good laugh about it and soon became pals and exchanged addresses.

We found we were living only a few miles apart in North West London so we agreed to meet up and sing some songs together. It was to be the beginning of a partnership that lasted over 34 years and took us all over the world singing the shanties and sea songs we both loved. Our first public performance together was actually at sea, on the ferry to the Isle of Wight. The Sloop Folk Club in Ryde had booked us both separately (clubs in those days got so packed they often booked two guests). We decided to do part of the night together and practised a few songs in harmony over a few beers in the bar on the ferry. Sea songs and drinking songs have been featuring in our repertoire ever since.

It wasn’t long before we got our first gig as a duo at The Uxbridge Folk Club in a pub called ‘The Load of Hay’. I’ve heard a tape of the night and it should have been called ‘The Load of Rubbish’ or worse. We weren’t very well rehearsed that night but soon started meeting once a week in Johnny’s house and practising songs with me singing the melodies and Johnny supplying his wonderful Bass harmonies. Before long we were known as the Dynamic Duo and by 1979 had started recording together.

In that same year we made our first International appearance at The Strontrace, a sailing festival in Workum, Friesland. It was to become our favourite festival and half of Johnny’s ashes will be scattered at sea there on October 19th after the Strontrace ships set off for the annual race which we’ve now performed at 30 times. The other half were scattered off the coast of his native Norfolk on September 5th from the ship Excelsior.


In 1980 we did our first tour of the USA and this became an annual tour for several years. We were soon touring Holland, France, Germany, Norway, Poland, Switzerland, Ireland and more recently Canada as well.

Our first Tall Ships Race was in 1982 in Southampton and we were involved in many of these events up to that in Gdynia the day before Johnny passed away. We both sailed regularly in England and Europe.

One of our most memorable trips was in the summer of 1983 when we were entered to represent Great Britain in the Internationale Liederfestival, in Rostock, East Germany. Against opposition from 19 countries from all over the world we won the competition with votes from a live Intervision TV audience of many millions. It was very like The Eurovision Song contest but the theme that year was ‘Menshen und Meer’ (Men and Sea) so our medley of English sea shanties went down very well. We expected great accolades on our return home but the BBC and British media would not make any mention of our success as it had occurred in a Communist country – so much for the freedom of the press.

We also won competitions for Traditional singing in France and Poland.


At the end of 1984 I moved back to Newcastle from London to continue my career as a lecturer but this did not end my partnership with Johnny.

We continued performing at clubs and Festivals for another 25 years even though we lived 300 miles apart and could only practice occasionally.

We made five recordings of shanties and songs together as well as solo albums. These were: ‘Make the Rafters Roar’, ‘Live at Herga’, ‘Strontrace’, ‘Coming of Age’ and ‘Good Times’ the last one included our friend Graeme Knights. Hopefully another CD can be put together soon of recordings made at our final concert in the Seamans Club (Klub Zejman), Gdansk a few hour before his untimely death.

His funeral in Ruislip was attended by so many people that many could not get into the chapel and had to listen from outside but there was no problem hearing the singing which could be heard from the nearby road.

The singing continued at the ’wake’ held at Herga Folk Clubfor a further 10 hours until 11pm. It really was a fitting send off for a great singer.


His partner, Joyce, and children Carol and Michael will miss him terribly but his wonderful bass voice will be missed by all who heard it over the  years and his great comradeship and charisma will be irreplaceable.


Goodbye Old Friend,

Jim Mageean

3 x in memoriam Johnny Collins

door Rik Holwerda, Nanne Kalma en Jim Mageean